Mungra Medisch Centrum| Annastraat #35 | Tel.: (597) 231241 | Fax: (597) 232325 | E-mail: info@szn.sr

Bureau First Lady in samenwerking met de specialisten van het MMC verstrekt schoolpakketten

Op maandag 9 oktober en dinsdag 10 oktober 2017 heeft het Bureau First Lady in samenwerking met de specialisten van het MMC schoolpakketten versterkt aan verschillende inheemse dorpen. De dorpen die zijn aangedaan zijn Kalebaaskreek, Corneliskondre, en Donderskamp. De kinderen van de dorpen hebben respectievelijk, 43, 28 en 38 schoolpakketten mogen ontvangen. Ook hebben de kinderen een snoepzakje ontvangen van de organisatie. De kinderen, ouders en leerkrachten zijn zeer erkentelijk voor de donatie en spreken hun dank uit aan het Bureau First Lady en de specialisten van het MMC .

Fietstocht Apoera - Paramaribo

Maandag 2 oktober, na maandenlange voorbereiding voor deze jungle tocht is het zo ver De voorbereiding betrof het weer fit maken van mijn oude Trek ATB, nieuw voorwiel, uit Nederland meegenomen door de vrouw van Willem Meinhardt de uroloog, had nog heel wat onnodige voeten in de aarde gehad!, Nieuwe ketting en cassette, nieuw banden Schwalbe marathon almotion, die perfect bleken te zijn, nieuwe binnenbanden, nieuw zadel, sella italia turbmatic , ook perfect. een bel met compas. Nieuwe remblokjes, onmisbaar na zou blijken op de zeer geaccidenteerde route.De cassette en de ketting waren meegenomen door Wim Kok kno arts, die voor het laatst een missie kwam doen. Vanaf 2011 van de partij, me dunkt. Vergeet ik de nieuwe trappers nog bijna. Naast het weer nieuw leven geven van de fiets,hij liep tenslotte weer perfect , de Vaude tassen meegenomen, een waterfilter systeem, en de hangmat ENO onelink, met klamboe en regendak, vanuit de US. meegenomen na mijn laatste Harley trip naar San-Francisco. Het verslag van Saar Slegers was de grote stimulans om mijn tocht door te zetten, het verslag heb ik een aantal malen aandachtig doorgelezen en steeds weer dac ht ik woh. Tassen gevuld met kleding en hangmat en dun slaapzakje van de Lidl, de andere tas met voornamelijk proviand, crackers blikjes sardinnesen tonijn, daadels , pruimen gedroog, krente rozijnen, pindakaas, honing en margarine, een heel dun snijplankje heeft als bord gefungeerd, dat werkte prima. Op de fiets nog twee Petfleshouders, samen met een fles op de bagegedrager 4,5 liter water per dag en dat was goed. Steeds een fietsbroek onder de door het lateriet steeds roder wordende Bermuda. Oranje fiestshirt van Crivit met perforaties was het beste shirt, werd niet zo kletsnat tijdens het fietsen. Fiets handschoenen, een hoed en de Keen Newton sandalen, geen spijt van gehad ondanks de openingen. Tussen de tas en de bagagedrager de Houwer, keurig in de hoes gemaakt door de mevrouw van de linnenkamer van een soort canvas waar de gordijnen tussen de bedden van zijn gemaakt. Alles bij elkaar was het toch nog een heel vrachtje, altijd weer wennen aan een fiets met zoveel bagege maar dan gaat het ook goed. En dus op maandag de hangmat al om 9.30 uur naar de boot gebracht , het hing er al vol mee! Mensen komen naar Nieckerie om boodschappen in te slaan en gaan dan weer tgerug laten hun mat dus hangen. De mijne ergens tussen gefriemeld en nog even naar vhet ziekenhuis en naar huis. In het ziekenhuis kon ik Inder ook waarschwen dat de boot mogelijk om 12.00 u al zou vertrekken, dat bleek zeker niet zo te zijn, het vertrek was ruim na 13.00u . Tot het laatst stoomde mensen en vracht aan in de zinderende warmte. Peter en Rolf kwamen me nog uitzwaaien. SRD. 75 was het tarief voor een tocht die tot 24.00 u zou duren voordat we in Apoera aankwamen. Inder gaat mee om me in apoera uit te zwaaien, er is ook een neef van hem aan boord. De boot is afgeladen en tijdens de tocht wordt er meerdere malen gevraagd om het gewicht wat beter te verdelen omdat er dan naar een kant wordt gehangen! De warmte is ook op het water van een trpische allure, die neit erg door mij wordt gewardeerd, badend in het zweet. Bij de Ferry naaqr Guyana komen er n og wat mensen met bagage bij, en weg zitplaats. Waar je ookzit het comfort wordt nergens beter. Vervolgens Oreala, het schemert al hier even van boord , Inder koopt een Parbo voor me en moet op de al vertrekkende boot springen. Nu het donker wordt is het heerlijk op het dak, wel een hout zitvlak, zo is er altijd wel wat, ik ga maar wat in de hangmat liggen. Dan bij het weer eens vullen van de tank wil de motor niet meer aanslaan, het verder afdrijven wordt voorkomen door iemand met een kannoo, die nadat het touw is ontward ons aan de kant vastmaakt, na ettelijke pogingen krijgt de motor er weer zin in . Wasjebo juist stroomafwaarts van Apoera wordt bereikt en er gaan heel wat mensen van de boot. De lichten van Apoera zijn ook al zichtbaar. We slapen niet aan boord, Inder heeft kennelijk een guesthouse geregeld, we worden oipgehaald met een auto, nou ja ik fiets er achteraan. Douchen en slapen.

3 oktober dag 2, fietsdag 1, Apoera - Blanche Marie, 78 km Apoera bij daglicht is behoorlijk sober, mild uitgedrukt, veel kinderen worden door hun moeder naar school gebracht. Bij de Chinees broodjes, water en Cola gekocht. Na het ontbijt met drie flessen water op de fiets gaat de reis beginnen uitgezwaaid en vastgelegd door Inder. In het begin wat manoevreren tussen de kuilen in de weg van het dorp maar dan toch de weg naar Paramaribo.Rood, lateriet en groen aan weerskanten oerwoud, 350 km. zou het zo ongeveer blijven. Inder schrijft nog een aanbevelingsbrief voo de mensen van Baitali.De weg stof metname als er een vrachtwagen aankomt, niet al te vaak de eerste dagen. Elke 30 min. wat drinken en elk uur wat eten, zo mogelijk in de schaduw, fietsen in de zon is goed te doen met een windje maar stil staan is ongenaam warm. Om 13.00 u bij het kamp van Baitali, die van mijn komst op de hoogte zijn maar ik blijf daar niet op die warme vlakte , een eindje verder wacht immers de afslag naar Blanch Marie ! Na ongeveer 61 km de afslag naar Blanche Marie met als stimulerende noot, nog 15 km. En wat voor kilometers, aanvankelijk redelijke weg maar dan beklimmingen, die zelfs te voet niet goed te doen zijn vanwege de losse ondergrond. Ik hoor een kettingzaag er valt een enorme palm, de bladeren worden gebruikt voor de daken van de huizen om inregenen tegen te gaan. Er komt een pickup aan met wat naderhand blijkt te zijn de baas van het resort Myko, ik kan me vast gaan aanmelden. Om 16.00 u bij het resort, het fietsen heb ik voor vandaag wel gezien. Ik maak kennis met Keith een Guyanees, die hier 11 maanden van het jaar is en dan 1 maand naar huis gaat naar vrouw en kinderen. Huis van hetb resort bekeken, er wordt nog aangewerkt, dus de huizen zijn zo goed als nieuw, geheel uit lokaal hout etc. opgetrokken,m planken gezaagd met een kettingzaag ! In het bos nog telefoon van Paul uit Nederland. Huis blijkt toch wel zeer aangenaam te zijn, aangezien ik nog niets van de waterval heb gezien beslis ik om een dag te blijven en daar heb ik geen spijt van wat een rust en het eten, dat Myko en Keith( Bake ) maken is heerlijk. twee dagen allinclusive voor EUR 50. En bij vertrek een half Bake van Keith mee, heerlijk voor onderweg. Myko maakt 1 maal per dag warm eten voor de mannen en ik kan mee eten en koude limonade erbij.

4 oktober, dag 3 , 2800 meter. gebleven dus en heerlijk genoeten van het water het prachtige oerwoud , de vogels, het gebrul van de brulapen. de glibberige rotsen bij de waterval. Een topdag. Myko is geboren in Suriname, heeft een tijdje in Nederland gewoont, zijn moeder woont er nog in Almere. Zijn vader heeft de zaak kennelijk gekocht, het kan plaatsbieden aan meer dan 200 mensen in verschillende hangmathuizen. Hij werkt er met 4 man , 2 uit Guyana en 2 uit Suriname, aardige jongens. Het kraanwater komt uit de kreek en wordt gefilterd en kan zo geronken worden, ik moet toch mijn filter proberen dus ik filter het toch maar. Myko brengt me de volgende dag met de auto naar de weg, dan hoef ik die 15 km. niet nog eens te ploeteren.

5 oktober dag 4 , 52 km. Fiets van de pickup bij de weg, bagage er weer op, inclusief hardhouten wandelstok, uitzwaaien en weer fietsen heerlijk.Myko zal Banabeki waarschuwen, dat ik een dag later kom, dat blijkt hij vergeten te zijn als ik zondag aankom. Veel klimwerk weer vaak in het lichste verzet en dan weer naar beneden zuisen, daarbij heel goed naar de weg kijken, voor gaten en irritante wasbord ribbels in alle maten en soorten. Hoe ontstaan die stomme dingen toch, te snel erover en je stuitert tegen de vlakte , dus op tijd afremmen. Soms gaat het afdalen boven de 40 km. dan staan op de trappers om meer controle over de fiets te hebben. 1 maal nog lopen omdat het te stijl is dat zal vervolgens niet meer nodig zijn. Na ongeveer 45 km bij een soort kamp maar nog te vroeg en te weinig kilometers gereden om al te stoppen. Verder op vertelt men is een huisje aan de weg en daar naar binne gaat een weg naar jongens, die daar aan het werk zijn. Na 50 km inderdaad een huisje, de weg af en na ongveer 2 km. een soort kamp met ook vaknatie huisjes aan een wat armzalig kreekje in de middle of nowhere. Geinformeert bij een man in een hangmat, die vertelt, dat de voorman over een paar uur komt om te vertellen wat het gaat kosten. Ik ga al vast naar 1 van de 2 huisjes. Kleding wassen en douchen, slaapkamer, die een oven is geopend , in de buitenkuiken neit opgeruimde pannen met etensresten en water. Een reusachtige spin ziet het allemaal zonder te blikken of te blozen aan. Wachten in de schaduw van het huisje. AAls de voorman komt gaat men weer weg om te bellen naar de stad om bij de eigenaar te informeren. Het verdict luidt, huisje zonder stroom SRD 600, kampplaats bij de kreek SRD 200, ik overtuig ze dat ik in het huisje blijf voor SRD 200 na wat gemopper wordt het maar geaccepteerd. Wat eten en lezen, als het donker is naar bed , hangmat op de matras en daar de slaapzak weer op. prima geslapen.

6 oktober, dag 5 , 82 km ....... naar Witagron. Nog donker, douchen, ontbijten met nog rest bake van Keith. 7.30 uur naar de hoofdweg. Stralende dag met weer veel klimwerk maar er hoeft niet meer geklauterd te worden. Regelmatig passert een auto van waaruit wordt gegroet, 1 auto stopt en de chaufeur nformeert hoe het gaat en of ik iets nodig heb, erg vriendelijk. Plotseling na weer wat gestuiter een geluid van een aanlopende achterband, de bagagedrager is op de band gezakt. Bagage eraf, systeem losmaken, moertje draait helaas mee, wegtikken van de band met de harthouten wandelstok, vastzetten niet geheel gelukt vanwege het moertje. Op weg, over de wasborden. Wikipedia geeft uitgebreide uitleg over het ontstaat van dit fenomeen op onverharde wegen.Bij een bepaalde snelheid gaan wielen van auto's stuiteren en zo zou dit akelige wegdek onstaan. 15.00 uur Witagron aan de Coppename rivier, vanaf de brug rechts, wat bootjes en badende mensen. De brug over en direkt neemt een jongen me mee naar een huisje aan de hoofdweg, buiten het dorp, daar voel ik niks voor. Ik fiets het dorp in naar het winkeltje en bestel een warme Parbo bij Heleen. Die brengt me wat later naar een volslagen kaal huisje met aan de wanden wel plaken waar ik de hangmat aan vast kan maken. Zo gezegd zo gedaan, hangmat met bugnet onder toezicht van wat kinderen in de kamer opgehangen, wanner het even later gaat regenen blijkt ook het regendakje nodig te zijn want het dak lekt behoorlijk . Heleen zal ook voor warm eten zorgen maar eerst baden en wassen in de rivier, de solarlader en telefoon in de zon. Er is geen diesel voor de generator, al voor een maand niet. dus geen stroom en geen kraanwater. Afdalen naar de rivier en heerlijk baden met kinderen en Maronvrouwen met de typische omslagdoeken in het warme water van de rivier al wassend en badend. Steeds zoemen de vliegen horzels om je hoofd zodar je boven water komt . Dan begint het nog flink te regenen en moet ik de telefoon nog binnen halen. Gerope omdat men denkt, dat ik mijn kleding vergeet maar na redden van de telefoon weer heerlijk terug in het warme water. Claudia, vertelt, dat ze elke maand naar de stad gaat om casavebrood te verkopen. Ik zeg, dat er wel 1 wil kopen voor de volgende dag voor onderweg, ze legt uit waar ik later moet zijn in het dorp. Inmiddels wast ze varkensvlees in de rivier om later te bakken Na het ophalen van het brood, eten rijst met bruine bonen en knakworst een nog een warme Parbo, ik tracteer 2 mannen op een blikje , de 1 stopt hem in een koelboxje, de ander wnadelt er mee weg, ook een manier om je tractatie te genieten. Ik kom met Heleen overeen , dat ik voor het slapen en eten SRD 100 betaal, verder betaal ik d 3 Parbo's en een fleswater en beslis voor morgen ook 3 flessen water mee te nemen. De nacht in de hangmat verloopt grootdeels slapend, prima .

7 oktober, dag 6 , Witagron - Goliath, citrusplantage, 87 km. Eerste nacht ooit in een hangmat, merendeel van de nacht geslapen, dus goed uitgerust. Spullen opbergen, ontbijten, gebruik gemaakt van het "toilet" zonder deur en dat weten de vleermuizen ook ! Vervolgens weer heerlijk baden in de rivier, opladen, water kopen, dorp uit. De weg wordt er niet beter op, veel wasbord, veel slechte stukken ten gevolge van de regen.De waterfles van de bagagedrager keukelt op de grond, gelukkig nog heel. De bagagedrager, die ik gisteren heb vastgezet met behulp van gereedschap uit het dorp houdt het goed. Soort Bunzing wil oversteken en als ik stop ziet die z'n kans schoon , Tigrekattie, hoor ik later. Er lijkt meer verkeer de meeste razen voorbij met alle stof van dien. Na 50 km. Tipiti een klein dorpje, bij een soort dienst met dominee, vraag ik of ik onder een naburig afdakje mag lunchen , geen bezwaar natuurlijk, de honden genieten mee van het casavebrood. Dan plotseling rechts geen oerwoud meer maar een hekwerk langs de weg , zwarte palen met witte punt en een bord priveterrein, zeker een jachtgebied voor een welvarende Surinamer maar al snel blijkt het een citrusplantage te zijn met de naam Goliath. Langs de afzetting fietsend groet ik naar iemand, die op de plantage bezig is met een tractor. Bij een kleiner toegangspoortje met een bord, bezoekers melden bij de keuken, waag ik het erop en ga de plantage op, iemand brengt me met een ATV bij de voorman Rayen, geen enkel probleem om te blijven slapen in de ruimte waar nog wat hangmatten hangen en mee eten kan zeker. Douchen met water uit de kreek het drinkwater is regenwater. In de keuken kan ik 3 flessen regenwater in de koelkast zetten. Het avondeten nasi met ei en kip en limonade, eet ik samen met 2 brazilianen, die oa. voor het enten van de bomen zorgen en met Ryan. Vervolgens nog heerlijk koffie en nog lang in de keuken zitten lezen. Morgen een toer over de plantage. Slapen.

8 oktober, dag 7, Goliath - Banabeki, 65 km. Prima geslapen voor de tweede maal in de hangmat in deze open hangmat hangaar. Douchen, kleding van de drooglijn, ontbijten met Rayen, de Brazilianen zijn al aan het werk. Vervolgens een boeiende tocht over de plantage achterop de ATV. 100 hectaren aangeplant en al productie van sinasappelen voornamelijk voor de hotels in de stad, die er sinasapplesap van maken. Even paniek als er 1 sandaal verdwenen is als ik naar buiten kom van het ontbijt, 1 van de honden heeft de sandaal gepikt, na enig zoeken gevonden. Nog een Goliath T-shirt cadeau, en dan afscheid van Rayen, niet nadat er een foto is gemaakt bij de fiets en ik zijn e-mail adres heb. Het hek door en fietsen maar weer vlgs Rayen wel 80 km naar Zanderij. Na 1 uur de afslag naar het dorp Bigi Poika, na nog een uur de Saramaca rvier met een imponerende brug en vevolgens door het dorp Pikin Saron, een flink dorp en na nog een sinasappel lunch bij een kreek na 47 km. het asfalt. Nu wordt het makkelijken is het duidelijk, dat het oerwoud avontuur al weer geschiedenis is, toch jammer. Rustig fietsen naar Republiek, langs Zanderij en aankomst bij Banabeki om ongeveer 14.00 u.

9 oktober, dag 8 , rust. s'Avonds naar de Waag, Maron, diner met dans, erg leuk.

10 oktober, dag 9, Banabeki - Paramaribo 55 km. Na het ontbijt, nb. havermout, opladen en weer op de fiets, weer lekker in beweging. Na 1,5 uur Lelydorp en dus het fietspad. Na 2,5 uur in de Neptunesstraat bij Fany. De taxi vertrekt pas na 14.00 u , dus lekker terug naar de waterkant en nasie met Parbo. Koffie in de Waag en weer terug. De taxichauffeur zegt direkt met betrekking tot de fiets, dat gaat niet lukken !! Ondanks mijn argumenten van afspraak in NN en telefoontje nog van gisteren, blijft halsstarrig volhouden in dat gaat niet lukken. Geen woorden maar daden, wielen weg, fiets in de bus en wielen via de acvhterklep onder de bank, bvlijkt dus prima te gaan. De achterbank voor mij en de fiets zelfs nog een plaats over. Kris kras door Paramaribo, zo lijkt het althans, oppikken van de overige 7 passagiers en op weg naar Nickerie. Het blijkt een uitstekende chauffeur te zijn, langzaam waar het moet en te hard waar het mag. Vervolgens een rondje door Nickerie en nadat de sleutel bij het ziekenhuis is gebracht van het huis weer in het huis.

Dr. Louis Van der Zouwen
Chirurg

De bouw van de veredelde poli van het Mungra Medisch Centrum (MMC) te Tapoeripa

De bouw van de veredelde poli van het Mungra Medisch Centrum (MMC) te Tapoeripa is in een hogere versnelling geraakt. Het ziekenhuis heeft het afgelopen weekend een pontonlading materiaal en middelen voor het projekt verstuurd naar het inheemse dorp langs de Nickerierivier. Daarmee maakt MMC daadwerkelijk een begin met het opzetten van de gezondheidsruimte. De instelling heeft voor transport te water medewerking gekregen van NV MADISTRI en het Nationaal Leger.

MMC stimuleert borstvoeding bij jonge moeders

Trishika en Abdul, twee baby’s die deze week zijn geboren in het Mungra Medisch Centrum (MMC), hebben een truitje ontvangen. De gynaecoloog Diederik Smit laat, voordat hij definitief zijn dienstverband met het ziekenhuis beëindigt, 300 stuks van die kindertruitjes achter. Hij wil met de schenking bijdragen aan het verspreiden van de boodschap dat borstvoeding de beste voeding is voor het pasgeboren kind.

“Alleen borstvoeding toedienen in de eerste zes maanden brengt ontzettend veel voordelen met zich mee voor zowel de moeder als het kind”, verklaart de medische specialist. Hij benadrukt dat in moedermelk alles voorkomt wat het kind nodig heeft.

Het hoofd van de afdeling ‘Verloskamer’, Jenny Pelswijk, schetst in haar toespraak de vertrekkende gynaecoloog als “de motor bij hun streven om uit te groeien tot een ‘babyfriendly hospital’. We waren soms half niet zo warm als dokter Smit.” De verpleegkundige deed een verzoek aan de directeur van het ziekenhuis , Antoine Ellias, om het gebaar van de gynaecoloog naar de baby’s toe “uit te breiden met een baddoekje zodat de moeder haar borst kan toedekken terwijl ze het kind aanlegt.” Elias antwoordt dat concrete mogelijkheden bestaan om het verzoek van Pelswijk gestalte te geven.

De MMC-directeur zegt het te waarderen dat Smit steeds initiatieven onderneemt om de kwaliteit van de dienstverlening van het ziekenhuis in Nickerie te verhogen. De Nederlandse specialist kwam, sedert 1996, met een regelmaat naar het district om er te werken. “Ik zeg het met verdriet, maar ik kom niet meer terug." Een vakantie in Suriname sluit hij niet uit.

Cubaanse ambassadeur brengt bezoek aan het MMC

Het Mungra Medisch Centrum (MMC) zal jonge Nickerianen in de gelegenheid stellen om met een Cubaanse studiebeurs een carrière als arts te beginnen. Algemeen directeur van het MMC, Antoine Elias, gaf dit gisteren door tijdens een persconferentie bij het bezoek van de ambassadeur van Cuba in Suriname, Manuel Rubido, aan de gezondheidsinstelling.

Elias zegt dat het MMC een uitstekende positie inneemt door de zichtbare betrokkenheid van Cubaanse medische specialisten die er werken. “We zullen in de nabije toekomst daarom ook uitkijken naar het opleiden van onze eigen doktoren en de wijze waarop Cuba daarbij van belang kan zijn”, benadrukte Elias. Volgens hem is MMC tevreden met de werkrelatie met de Cubanen, maar de instelling begrijpt dat deze geen eeuwigdurend karakter zal hebben.

Rubido heeft het MMC bezocht om zich te oriënteren over de gang van zaken in de onderlinge relatie op het gebied van de gezondheidszorg tussen beide landen. Hij zegt dat het MMC een bijzondere indruk bij hem achterlaat. “Het is modern, biedt een breed scala aan diensten aan de gemeenschap en het personeel komt gemotiveerd over”, omschrijft hij zijn gevoel.

Rubido meent dat de relatie tussen Suriname en Cuba, wanneer het gaat om gezondheidszorg, ruimte biedt voor uitbreiding. In dat kader verwijst hij naar het voornemen van zijn land om op korte termijn Cubaans medisch personeel ter beschikking te stellen voor het binnenland. “De gezondheidswerkers daar doen een prachtige job”, vindt hij. “Wij helpen graag om hen te versterken, door vooral het tekort aan artsen in die regio aan te pakken.”

Rubido was tijdens het bezoek vergezeld van Maria de Los Angeles Miñoso Ortiz, die belast is met het voorbereiden en onderhouden van de Cubaanse gezondheidsmissie in Suriname. Het gezelschap heeft tijdens de avonduren van het bezoek een ontmoeting gehad met Cubanen die in Nickerie woonachtig zijn en met medici en specialisten werkzaam bij het MMC.

Baby geboren in ambulance LMSZN

In een ambulance van het Lachmipersad Mungra Streekziekenhuis Nickerie (LMSZN) is op 25 april een baby geboren. De moeder van het jongetje was in de ambulance op weg naar het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), omdat zij weeën had tijdens haar jonge zwangerschap. Het personeel van het LMSZN had een dag van tevoren al geconstateerd dat de baby vroeg geboren zou worden.

Ter hoogte van Friendship in Coronie vroeg de verloskundige Vidjantie Harripersad die met de zwangere vrouw meereisde, de chauffeur te stoppen. Hij reed een erf op en vroeg de bewoonster om er even te mogen parkeren. Nadat hij die had gehad, toog de verloskundige aan het werk.

Het jongetje dat spontaan werd geboren, is warm toegedekt en ingewikkeld. De moeder heeft de minimale zorg gekregen, waarop de reis is voortgezet tot de RGD-poli te Tijgerkreek in Saramacca. De dienstdoende arts heeft moeder en kind onderzocht, waarna de reis is vervolgd naar het AZP. Het kind is gelijk overgebracht naar de couveuse-afdeling, terwijl de moeder ter observatie is opgenomen op de kraamafdeling

De directie van het Streekziekenhuis is haar personeel dankbaar voor hun kundig optreden en dankt ook de bewoonster in Coronie voor haar hulp.

First Lady neemt kindervleugel LMSZN in gebruik

De directie van het Drs. Lachmipersad Mungra Streekziekenhuis Nickerie (LMSZN) heeft een lang gekoesterde wens van het hoofd van de kinderafdeling van het LMSZN, Juliet Alpin in vervulling doen gaan. Sedert 2012 heeft zij geduld moeten betrachten, zei directeur Antoine Elias bij de ingebruikneming van de nieuwe kindervleugel van het LMSZN op dinsdag 28 februari j.l.. First Lady mevr. Ingrid Bouterse-Waldring was aanwezig bij deze plechtigheid.

Er moest eerst gepland worden om ruimte te creëren voor het doen van de uitbreidingen. Zo moest eerst de complete administratie- en directieruimte verplaatst worden naar het terrein dat geschonken is door het ministerie van Openbare Werken, Transport en Communicatie. Hierna kon gestart worden met het ombouwen van de oude administratie- en directieruimte; deze werd de nieuwe kindervleugel. De kosten - SRD 590.000 - zijn uit eigen middelen betaald. Elias zegt dat na dit project de afdeling Cardiologie zal worden aangepakt en in november dit jaar, de Spoedeisende Hulp.

Volgens Alpin beschikt de kindervleugel over veertien bedden, er is een medium care, een brandwondenkamer, een speelruimte, kantoren, een isolatiekamer en 2 kamers waar ouders kunnen overnachten, dichtbij het zieke kind. Om de kosten te drukken hebben de verpleegkundigen van de kinderafdeling zelf de muren van hun afdeling van tekeningen voorzien.

Mevr. Bouterse-Waldring vindt het geweldig dat er in deze precaire situatie toch geïnvesteerd wordt in kwalitatieve zorg. Zij heeft haar waardering uitgesproken over het werk van zr. Alpin en haar team. Verder gaf zij aan dat ook zij dankbaar gebruik maakt van de vrienden van Elias, want met donaties kan zij anderen helpen die eveneens in nood verkeren.