Mungra Medisch Centrum| Annastraat #35 | Tel.: (597) 231241 | Fax: (597) 232325 | E-mail: info@szn.sr

Mungra Medisch Centrum heeft eigen cardiopoli

Het Mungra Medisch Centrum (MMC) in het district Nickerie heeft sinds kort een ultramoderne cardio poli. Het heeft meer dan vijf jaar geduurd voor de geschikte ruimte was vrijgemaakt om de poli in het MMC te huisvesten. De middelen voor de renovatie, ruim een half miljoen SRD, heeft het MMC zelf opgebracht. Na drie maanden was de moderne cardiopoli naar Europese maatstaven klaar.

Cardioloog Maarten van Rossen, de coördinator van de pendelende cardiologen van het MMC, heeft zich enorm ingezet om de cardiopoli tot stand te brengen. Volgens hem staat het MMC niet alleen voor het Mungra Medisch Centrum, maar ook voor Modern Medisch Centrum. Hij stelt dat het MMC meegaat met de ontwikkeling en steeds moderner wordt.

Er is moderne apparatuur geïnstalleerd voor de cardio-unit, waaronder een CT scan waarbij er ook cardio gegevens kunnen worden verkregen. Er is ook afstemming met de cardiologen van Paramaribo. Behalve de Nickeriaanse gemeenschap, kunnen nu ook de bewoners van het Wayambo en Kabalebo gebied, genieten van de medische voorzieningen die het MMC biedt. De dorpen zijn kort geleden toegevoegd aan de zorg van het MMC.

De nieuwe afdeling is vernoemd naar Rachied Doekhie en is onthuld door de minister van Volksgezondheid, Patrick Pengel.

Wandel- en trimloop 59-jaar ziekenhuis succesvol

Het Mungra Medisch Centrum (MMC) heeft zaterdag 13 januari 2018 een succesvolle 5 km wandel- en trimloop gehouden. Er deden iets meer dan driehonderd personen mee aan aan deze activiteit. Directeur Antoine Elias kijkt tevreden terug op de loop.

De minister van Volksgezondheid, Patrick Pengel en de Assembleeleden Rashied Doekhie en William Waidoe waren van de partij. De districtscommissarissen van respectievelijk, Nickerie en Para, Wedprekash Joeloemsingh en Armand Jurel hebben ook meegedaan.

Algemeen directeur, Antoine Elias, gaf tijdens zijn welkomstwoord aan dat wandelen en sporten ook behoren tot de preventieve gezondheidszorg. Hij riep daarom de gemeenschap op om meer te sporten. Na de loop gaf hij aan dat hij dik tevreden was met de organisatie. Jong en oud deden mee aan de loop. De start en finish was op het Volksplein.

De commissie viering 59 jaar LMSZN, onder leiding van Harswatie Mahabier, is tevreden met de succesvolle activiteiten die tot nu toe zijn ontplooid rond de verjaardag van het ziekenhuis.

Mungra Medisch Centrum en Defensie trekken samen op

Het Drs. Mungra Medisch Centrum (MMC) en het ministerie van Defensie gaan samenwerken voor een jaar. Beide organisaties zullen zijn elkaar ondersteunen bij minimaal vijf projecten. De samenwerking is aangegaan om met effectiviteit en efficiency de gemeenschap beter te dienen.

Het MMC zal faciliterend optreden bij de projecten. In het verlengde van zijn samenwerkingsovereenkomst met de WINgroep zal het zorgen voor de fondsen om projecten uit te voeren. Het Nationaal Leger als onderdeel van het ministerie van Defensie komt in met menskracht, arbeid.

Het gaat om de projecten waarbij poliklinieken worden gebouwd te Kalebaskreek, Donderskamp, Cornelis Kondre en Kabalebo. Het leger zorgt voor logistiek en arbeid. Op zijn beurt zal het MMC specialisten ter beschikking stellen aan het Dr. F.A.C. Dumontier Militair Hospitaal.

Beide organisaties zullen ook zorgen voor het opzetten en exploiteren van een creche die 24 uur zal opereren. De doelgroep voor deze creche zijn de kinderen van het personeel van het MMC en het leger. Ook willen het MMC en Defensie gezamenlijke sportactiviteiten bevorderen en zullen ze ernaar toe streven om een volleybalveld voor de kazerne in Nickerie op te zetten op kosten van het MMC.

Bureau First Lady in samenwerking met de specialisten van het MMC verstrekt schoolpakketten

Op maandag 9 oktober en dinsdag 10 oktober 2017 heeft het Bureau First Lady in samenwerking met de specialisten van het MMC schoolpakketten versterkt aan verschillende inheemse dorpen. De dorpen die zijn aangedaan zijn Kalebaaskreek, Corneliskondre, en Donderskamp. De kinderen van de dorpen hebben respectievelijk, 43, 28 en 38 schoolpakketten mogen ontvangen. Ook hebben de kinderen een snoepzakje ontvangen van de organisatie. De kinderen, ouders en leerkrachten zijn zeer erkentelijk voor de donatie en spreken hun dank uit aan het Bureau First Lady en de specialisten van het MMC .

Fietstocht Apoera - Paramaribo

Maandag 2 oktober, na maandenlange voorbereiding voor deze jungle tocht is het zo ver De voorbereiding betrof het weer fit maken van mijn oude Trek ATB, nieuw voorwiel, uit Nederland meegenomen door de vrouw van Willem Meinhardt de uroloog, had nog heel wat onnodige voeten in de aarde gehad!, Nieuwe ketting en cassette, nieuw banden Schwalbe marathon almotion, die perfect bleken te zijn, nieuwe binnenbanden, nieuw zadel, sella italia turbmatic , ook perfect. een bel met compas. Nieuwe remblokjes, onmisbaar na zou blijken op de zeer geaccidenteerde route.De cassette en de ketting waren meegenomen door Wim Kok kno arts, die voor het laatst een missie kwam doen. Vanaf 2011 van de partij, me dunkt. Vergeet ik de nieuwe trappers nog bijna. Naast het weer nieuw leven geven van de fiets,hij liep tenslotte weer perfect , de Vaude tassen meegenomen, een waterfilter systeem, en de hangmat ENO onelink, met klamboe en regendak, vanuit de US. meegenomen na mijn laatste Harley trip naar San-Francisco. Het verslag van Saar Slegers was de grote stimulans om mijn tocht door te zetten, het verslag heb ik een aantal malen aandachtig doorgelezen en steeds weer dac ht ik woh. Tassen gevuld met kleding en hangmat en dun slaapzakje van de Lidl, de andere tas met voornamelijk proviand, crackers blikjes sardinnesen tonijn, daadels , pruimen gedroog, krente rozijnen, pindakaas, honing en margarine, een heel dun snijplankje heeft als bord gefungeerd, dat werkte prima. Op de fiets nog twee Petfleshouders, samen met een fles op de bagegedrager 4,5 liter water per dag en dat was goed. Steeds een fietsbroek onder de door het lateriet steeds roder wordende Bermuda. Oranje fiestshirt van Crivit met perforaties was het beste shirt, werd niet zo kletsnat tijdens het fietsen. Fiets handschoenen, een hoed en de Keen Newton sandalen, geen spijt van gehad ondanks de openingen. Tussen de tas en de bagagedrager de Houwer, keurig in de hoes gemaakt door de mevrouw van de linnenkamer van een soort canvas waar de gordijnen tussen de bedden van zijn gemaakt. Alles bij elkaar was het toch nog een heel vrachtje, altijd weer wennen aan een fiets met zoveel bagege maar dan gaat het ook goed. En dus op maandag de hangmat al om 9.30 uur naar de boot gebracht , het hing er al vol mee! Mensen komen naar Nieckerie om boodschappen in te slaan en gaan dan weer tgerug laten hun mat dus hangen. De mijne ergens tussen gefriemeld en nog even naar vhet ziekenhuis en naar huis. In het ziekenhuis kon ik Inder ook waarschwen dat de boot mogelijk om 12.00 u al zou vertrekken, dat bleek zeker niet zo te zijn, het vertrek was ruim na 13.00u . Tot het laatst stoomde mensen en vracht aan in de zinderende warmte. Peter en Rolf kwamen me nog uitzwaaien. SRD. 75 was het tarief voor een tocht die tot 24.00 u zou duren voordat we in Apoera aankwamen. Inder gaat mee om me in apoera uit te zwaaien, er is ook een neef van hem aan boord. De boot is afgeladen en tijdens de tocht wordt er meerdere malen gevraagd om het gewicht wat beter te verdelen omdat er dan naar een kant wordt gehangen! De warmte is ook op het water van een trpische allure, die neit erg door mij wordt gewardeerd, badend in het zweet. Bij de Ferry naaqr Guyana komen er n og wat mensen met bagage bij, en weg zitplaats. Waar je ookzit het comfort wordt nergens beter. Vervolgens Oreala, het schemert al hier even van boord , Inder koopt een Parbo voor me en moet op de al vertrekkende boot springen. Nu het donker wordt is het heerlijk op het dak, wel een hout zitvlak, zo is er altijd wel wat, ik ga maar wat in de hangmat liggen. Dan bij het weer eens vullen van de tank wil de motor niet meer aanslaan, het verder afdrijven wordt voorkomen door iemand met een kannoo, die nadat het touw is ontward ons aan de kant vastmaakt, na ettelijke pogingen krijgt de motor er weer zin in . Wasjebo juist stroomafwaarts van Apoera wordt bereikt en er gaan heel wat mensen van de boot. De lichten van Apoera zijn ook al zichtbaar. We slapen niet aan boord, Inder heeft kennelijk een guesthouse geregeld, we worden oipgehaald met een auto, nou ja ik fiets er achteraan. Douchen en slapen.

3 oktober dag 2, fietsdag 1, Apoera - Blanche Marie, 78 km Apoera bij daglicht is behoorlijk sober, mild uitgedrukt, veel kinderen worden door hun moeder naar school gebracht. Bij de Chinees broodjes, water en Cola gekocht. Na het ontbijt met drie flessen water op de fiets gaat de reis beginnen uitgezwaaid en vastgelegd door Inder. In het begin wat manoevreren tussen de kuilen in de weg van het dorp maar dan toch de weg naar Paramaribo.Rood, lateriet en groen aan weerskanten oerwoud, 350 km. zou het zo ongeveer blijven. Inder schrijft nog een aanbevelingsbrief voo de mensen van Baitali.De weg stof metname als er een vrachtwagen aankomt, niet al te vaak de eerste dagen. Elke 30 min. wat drinken en elk uur wat eten, zo mogelijk in de schaduw, fietsen in de zon is goed te doen met een windje maar stil staan is ongenaam warm. Om 13.00 u bij het kamp van Baitali, die van mijn komst op de hoogte zijn maar ik blijf daar niet op die warme vlakte , een eindje verder wacht immers de afslag naar Blanch Marie ! Na ongeveer 61 km de afslag naar Blanche Marie met als stimulerende noot, nog 15 km. En wat voor kilometers, aanvankelijk redelijke weg maar dan beklimmingen, die zelfs te voet niet goed te doen zijn vanwege de losse ondergrond. Ik hoor een kettingzaag er valt een enorme palm, de bladeren worden gebruikt voor de daken van de huizen om inregenen tegen te gaan. Er komt een pickup aan met wat naderhand blijkt te zijn de baas van het resort Myko, ik kan me vast gaan aanmelden. Om 16.00 u bij het resort, het fietsen heb ik voor vandaag wel gezien. Ik maak kennis met Keith een Guyanees, die hier 11 maanden van het jaar is en dan 1 maand naar huis gaat naar vrouw en kinderen. Huis van hetb resort bekeken, er wordt nog aangewerkt, dus de huizen zijn zo goed als nieuw, geheel uit lokaal hout etc. opgetrokken,m planken gezaagd met een kettingzaag ! In het bos nog telefoon van Paul uit Nederland. Huis blijkt toch wel zeer aangenaam te zijn, aangezien ik nog niets van de waterval heb gezien beslis ik om een dag te blijven en daar heb ik geen spijt van wat een rust en het eten, dat Myko en Keith( Bake ) maken is heerlijk. twee dagen allinclusive voor EUR 50. En bij vertrek een half Bake van Keith mee, heerlijk voor onderweg. Myko maakt 1 maal per dag warm eten voor de mannen en ik kan mee eten en koude limonade erbij.

4 oktober, dag 3 , 2800 meter. gebleven dus en heerlijk genoeten van het water het prachtige oerwoud , de vogels, het gebrul van de brulapen. de glibberige rotsen bij de waterval. Een topdag. Myko is geboren in Suriname, heeft een tijdje in Nederland gewoont, zijn moeder woont er nog in Almere. Zijn vader heeft de zaak kennelijk gekocht, het kan plaatsbieden aan meer dan 200 mensen in verschillende hangmathuizen. Hij werkt er met 4 man , 2 uit Guyana en 2 uit Suriname, aardige jongens. Het kraanwater komt uit de kreek en wordt gefilterd en kan zo geronken worden, ik moet toch mijn filter proberen dus ik filter het toch maar. Myko brengt me de volgende dag met de auto naar de weg, dan hoef ik die 15 km. niet nog eens te ploeteren.

5 oktober dag 4 , 52 km. Fiets van de pickup bij de weg, bagage er weer op, inclusief hardhouten wandelstok, uitzwaaien en weer fietsen heerlijk.Myko zal Banabeki waarschuwen, dat ik een dag later kom, dat blijkt hij vergeten te zijn als ik zondag aankom. Veel klimwerk weer vaak in het lichste verzet en dan weer naar beneden zuisen, daarbij heel goed naar de weg kijken, voor gaten en irritante wasbord ribbels in alle maten en soorten. Hoe ontstaan die stomme dingen toch, te snel erover en je stuitert tegen de vlakte , dus op tijd afremmen. Soms gaat het afdalen boven de 40 km. dan staan op de trappers om meer controle over de fiets te hebben. 1 maal nog lopen omdat het te stijl is dat zal vervolgens niet meer nodig zijn. Na ongeveer 45 km bij een soort kamp maar nog te vroeg en te weinig kilometers gereden om al te stoppen. Verder op vertelt men is een huisje aan de weg en daar naar binne gaat een weg naar jongens, die daar aan het werk zijn. Na 50 km inderdaad een huisje, de weg af en na ongveer 2 km. een soort kamp met ook vaknatie huisjes aan een wat armzalig kreekje in de middle of nowhere. Geinformeert bij een man in een hangmat, die vertelt, dat de voorman over een paar uur komt om te vertellen wat het gaat kosten. Ik ga al vast naar 1 van de 2 huisjes. Kleding wassen en douchen, slaapkamer, die een oven is geopend , in de buitenkuiken neit opgeruimde pannen met etensresten en water. Een reusachtige spin ziet het allemaal zonder te blikken of te blozen aan. Wachten in de schaduw van het huisje. AAls de voorman komt gaat men weer weg om te bellen naar de stad om bij de eigenaar te informeren. Het verdict luidt, huisje zonder stroom SRD 600, kampplaats bij de kreek SRD 200, ik overtuig ze dat ik in het huisje blijf voor SRD 200 na wat gemopper wordt het maar geaccepteerd. Wat eten en lezen, als het donker is naar bed , hangmat op de matras en daar de slaapzak weer op. prima geslapen.

6 oktober, dag 5 , 82 km ....... naar Witagron. Nog donker, douchen, ontbijten met nog rest bake van Keith. 7.30 uur naar de hoofdweg. Stralende dag met weer veel klimwerk maar er hoeft niet meer geklauterd te worden. Regelmatig passert een auto van waaruit wordt gegroet, 1 auto stopt en de chaufeur nformeert hoe het gaat en of ik iets nodig heb, erg vriendelijk. Plotseling na weer wat gestuiter een geluid van een aanlopende achterband, de bagagedrager is op de band gezakt. Bagage eraf, systeem losmaken, moertje draait helaas mee, wegtikken van de band met de harthouten wandelstok, vastzetten niet geheel gelukt vanwege het moertje. Op weg, over de wasborden. Wikipedia geeft uitgebreide uitleg over het ontstaat van dit fenomeen op onverharde wegen.Bij een bepaalde snelheid gaan wielen van auto's stuiteren en zo zou dit akelige wegdek onstaan. 15.00 uur Witagron aan de Coppename rivier, vanaf de brug rechts, wat bootjes en badende mensen. De brug over en direkt neemt een jongen me mee naar een huisje aan de hoofdweg, buiten het dorp, daar voel ik niks voor. Ik fiets het dorp in naar het winkeltje en bestel een warme Parbo bij Heleen. Die brengt me wat later naar een volslagen kaal huisje met aan de wanden wel plaken waar ik de hangmat aan vast kan maken. Zo gezegd zo gedaan, hangmat met bugnet onder toezicht van wat kinderen in de kamer opgehangen, wanner het even later gaat regenen blijkt ook het regendakje nodig te zijn want het dak lekt behoorlijk . Heleen zal ook voor warm eten zorgen maar eerst baden en wassen in de rivier, de solarlader en telefoon in de zon. Er is geen diesel voor de generator, al voor een maand niet. dus geen stroom en geen kraanwater. Afdalen naar de rivier en heerlijk baden met kinderen en Maronvrouwen met de typische omslagdoeken in het warme water van de rivier al wassend en badend. Steeds zoemen de vliegen horzels om je hoofd zodar je boven water komt . Dan begint het nog flink te regenen en moet ik de telefoon nog binnen halen. Gerope omdat men denkt, dat ik mijn kleding vergeet maar na redden van de telefoon weer heerlijk terug in het warme water. Claudia, vertelt, dat ze elke maand naar de stad gaat om casavebrood te verkopen. Ik zeg, dat er wel 1 wil kopen voor de volgende dag voor onderweg, ze legt uit waar ik later moet zijn in het dorp. Inmiddels wast ze varkensvlees in de rivier om later te bakken Na het ophalen van het brood, eten rijst met bruine bonen en knakworst een nog een warme Parbo, ik tracteer 2 mannen op een blikje , de 1 stopt hem in een koelboxje, de ander wnadelt er mee weg, ook een manier om je tractatie te genieten. Ik kom met Heleen overeen , dat ik voor het slapen en eten SRD 100 betaal, verder betaal ik d 3 Parbo's en een fleswater en beslis voor morgen ook 3 flessen water mee te nemen. De nacht in de hangmat verloopt grootdeels slapend, prima .

7 oktober, dag 6 , Witagron - Goliath, citrusplantage, 87 km. Eerste nacht ooit in een hangmat, merendeel van de nacht geslapen, dus goed uitgerust. Spullen opbergen, ontbijten, gebruik gemaakt van het "toilet" zonder deur en dat weten de vleermuizen ook ! Vervolgens weer heerlijk baden in de rivier, opladen, water kopen, dorp uit. De weg wordt er niet beter op, veel wasbord, veel slechte stukken ten gevolge van de regen.De waterfles van de bagagedrager keukelt op de grond, gelukkig nog heel. De bagagedrager, die ik gisteren heb vastgezet met behulp van gereedschap uit het dorp houdt het goed. Soort Bunzing wil oversteken en als ik stop ziet die z'n kans schoon , Tigrekattie, hoor ik later. Er lijkt meer verkeer de meeste razen voorbij met alle stof van dien. Na 50 km. Tipiti een klein dorpje, bij een soort dienst met dominee, vraag ik of ik onder een naburig afdakje mag lunchen , geen bezwaar natuurlijk, de honden genieten mee van het casavebrood. Dan plotseling rechts geen oerwoud meer maar een hekwerk langs de weg , zwarte palen met witte punt en een bord priveterrein, zeker een jachtgebied voor een welvarende Surinamer maar al snel blijkt het een citrusplantage te zijn met de naam Goliath. Langs de afzetting fietsend groet ik naar iemand, die op de plantage bezig is met een tractor. Bij een kleiner toegangspoortje met een bord, bezoekers melden bij de keuken, waag ik het erop en ga de plantage op, iemand brengt me met een ATV bij de voorman Rayen, geen enkel probleem om te blijven slapen in de ruimte waar nog wat hangmatten hangen en mee eten kan zeker. Douchen met water uit de kreek het drinkwater is regenwater. In de keuken kan ik 3 flessen regenwater in de koelkast zetten. Het avondeten nasi met ei en kip en limonade, eet ik samen met 2 brazilianen, die oa. voor het enten van de bomen zorgen en met Ryan. Vervolgens nog heerlijk koffie en nog lang in de keuken zitten lezen. Morgen een toer over de plantage. Slapen.

8 oktober, dag 7, Goliath - Banabeki, 65 km. Prima geslapen voor de tweede maal in de hangmat in deze open hangmat hangaar. Douchen, kleding van de drooglijn, ontbijten met Rayen, de Brazilianen zijn al aan het werk. Vervolgens een boeiende tocht over de plantage achterop de ATV. 100 hectaren aangeplant en al productie van sinasappelen voornamelijk voor de hotels in de stad, die er sinasapplesap van maken. Even paniek als er 1 sandaal verdwenen is als ik naar buiten kom van het ontbijt, 1 van de honden heeft de sandaal gepikt, na enig zoeken gevonden. Nog een Goliath T-shirt cadeau, en dan afscheid van Rayen, niet nadat er een foto is gemaakt bij de fiets en ik zijn e-mail adres heb. Het hek door en fietsen maar weer vlgs Rayen wel 80 km naar Zanderij. Na 1 uur de afslag naar het dorp Bigi Poika, na nog een uur de Saramaca rvier met een imponerende brug en vevolgens door het dorp Pikin Saron, een flink dorp en na nog een sinasappel lunch bij een kreek na 47 km. het asfalt. Nu wordt het makkelijken is het duidelijk, dat het oerwoud avontuur al weer geschiedenis is, toch jammer. Rustig fietsen naar Republiek, langs Zanderij en aankomst bij Banabeki om ongeveer 14.00 u.

9 oktober, dag 8 , rust. s'Avonds naar de Waag, Maron, diner met dans, erg leuk.

10 oktober, dag 9, Banabeki - Paramaribo 55 km. Na het ontbijt, nb. havermout, opladen en weer op de fiets, weer lekker in beweging. Na 1,5 uur Lelydorp en dus het fietspad. Na 2,5 uur in de Neptunesstraat bij Fany. De taxi vertrekt pas na 14.00 u , dus lekker terug naar de waterkant en nasie met Parbo. Koffie in de Waag en weer terug. De taxichauffeur zegt direkt met betrekking tot de fiets, dat gaat niet lukken !! Ondanks mijn argumenten van afspraak in NN en telefoontje nog van gisteren, blijft halsstarrig volhouden in dat gaat niet lukken. Geen woorden maar daden, wielen weg, fiets in de bus en wielen via de acvhterklep onder de bank, bvlijkt dus prima te gaan. De achterbank voor mij en de fiets zelfs nog een plaats over. Kris kras door Paramaribo, zo lijkt het althans, oppikken van de overige 7 passagiers en op weg naar Nickerie. Het blijkt een uitstekende chauffeur te zijn, langzaam waar het moet en te hard waar het mag. Vervolgens een rondje door Nickerie en nadat de sleutel bij het ziekenhuis is gebracht van het huis weer in het huis.

Dr. Louis Van der Zouwen
Chirurg